ROZDZIAŁ 09:

~Perspektywa Vicky~

-O widzę że księżniczka się obudziła- uniosłam głowę i zauważyłam Justina. Dał nacisk na słowo księżniczka. Zaśmiał się widząc że patrzę na niego z przerażeniem. Zaczął do mnie podchodzić a ja nie miałam gdzie uciec. Bałam się. Bardzo się bałam tego co może mi zrobić. Chociaż słowo bałam to za mało powiedziane. Ja byłam przerażona! Kurwa, co ja mam zrobić?

-Myślałaś że ode mnie tak szybko uciekniesz?- zapytał, ale ja byłam tak przerażona że się nie odezwałam.

-Odpowiedz kurwa jak do Ciebie mówię suko- Jego krzyk, razem z hukiem od uderzenia rozniósł się po pokoju. 

-N.. Nie-wyjąkałam ledwo i ze łzami w oczach. On nie ma uczuć. To potwór.

-To powiedz mi dlaczego to zrobiłaś?- zapytał. Nie wiedziałam co powiedzieć. Sama nie wiem czemu to zrobiłam...- Czekam za odpowiedzią-syknął już nieźle wkurwiony.

-N..Nie w..Wie..Wiem-jąkałam się. Jego to oczywiście bawiło. Niech nie myśli że tak będzie zawsze. Jutro już będę normalna. Znowu będę Mu pyskować. Ja mam tak, że jak coś mi się stanie to przez jeden dzień jestem taka niemrawa. Tylko przy rodzinie umiem normalnie gadać. Zobaczyłam jak wyciąga paczkę papierosów i wkłada jednego do ust. Ja swoje miałam w kieszeni spodni, które nie wiem gdzie są. Chyba zauważył że się na niego patrzę bo się zaśmiał.

-Chcesz jednego?-wystawił paczkę w moją stronę. Pokiwałam głową na tak i sięgnęłam po jednego. Odpaliłam go zapalniczką, którą mi dał i podeszłam do okna. Mimo, że palę, to nienawidzę jak ktoś to robi w pomieszczeniu. Otworzyłam okno i usiadłam na parapecie. Justin stał koło łóżka i przyglądał się mi. Spojrzałam na niego wymownie i na papierosa. Chyba zrozumiał o co mi chodzi bo podszedł do okna i wychylił się przez nie. Zrobiłam to samo co On i spojrzałam na dół. Nie jest tak wysoko jak się wydaje. Może kiedyś mi się uda przez nie uciec. Mówiąc kiedyś, mam na myśli dzisiaj w nocy. Może mi się uda.

-Śpię dzisiaj z Tobą- Kurwa On mi w myślach czyta czy jak? Ale chwila o On powiedział? Śpi ze mną? Kurwa a jak znowu mnie zgwałci? Nie chcę tego przechodzić znowu.-Spokojnie nic Ci dzisiaj nie zrobię. A śpię z tobą bo muszę wyjechać na tydzień. Muszę się upewnić czy z Tobą wszystko dobrze. Chłopacy w tym czasie będą Cię pilnować. Więc nawet nie myśl że uciekniesz. Na dół możesz schodzić, bo drzwi i okna mają alarm. Jak będziesz chciała uciec od razu będą wiedzieć. A te okno odbezpieczyłem jak tu wchodziłem.- wytłumaczył mi wszystko po kolei.- Aha i jak Ci coś zrobią, od razu po powrocie mi mówisz. Okay?- Zapytał a ja tylko pokiwałam głową.- No to się cieszę- mruknął i wyrzucił niedopałek przez okno. Spaliłam do końca i też wyrzuciłam peta, po czym zeszłam z okna i podeszłam do łóżka. 
-Chcesz się wykąpać?-zapytał a ja pokiwałam głową.- To chodź - powiedział i pociągnął mnie za rękę. Wyszliśmy z pokoju i weszliśmy do pięknej łazienki. Normalnie zaparło mi dech w piersiach. 
-No to jak się wykąpiesz wiesz gdzie iść.-powiedział i wyszedł. Coś za miły jest dla mnie. No nic. Zakluczyłam drzwi i podeszłam do wanny. Nalałam różnych olejków relaksacyjnych i napuściłam gorącą wodę. Rozebrałam się i weszłam. Od razu się rozluźniłam. Po około 30 minutach wyszłam z wanny i owinęłam się ręcznikiem. Wytarłam ciało i włosy, po czym je rozczesałam. Ubrałam koszulkę, która leżała na szafeczce i wyszłam z łazienki.. Przeszłam do "mojego" pokoju i zastałam tam leżącego Justina. Kiedy na mnie spojrzał uśmiech wkradł mu się na usta a ja się zarumieniłam na myśl że pod koszulką nie mam nic.
-Chodź na kolacje- powiedział i pociągnął mnie na dół do kuchni. Po drodze minęliśmy salon. Nie mieszkają tutaj sami. Na bank mieszka z nimi chociaż jedna dziewczyna. Kiedy usiadłam na jednym z krzesełek, Justin się odezwał.
-Na co masz ochotę? Naleśniki-fuj!- Tosty, gofry, jajecznica, pizza?
-Nie wiem wymyśl coś-Mruknęłam cicho, a On spojrzał na mnie.
-Nie-e kochanie. Twoje krzesło to te różowe.-Powiedział z uśmiechem na ustach. Ugh nienawidzę różu. Kiedy się odwrócił i zaczął przygotowywać jakąś kolację, usłyszałam szczekanie psa. Po chwili do kuchni wbiegli jacyś chłopacy z szczeniakiem. Jeju! Kocham Husky. Zerwałam się z krzesła i podbiegłam do chłopaka, który miał go na rękach i mu zabrałam. Spojrzeli na mnie zaskoczeni, ale ja się tylko uśmiechnęłam w ich stronę i wyszłam z kuchni. Weszłam do salonu i zaczęłam się bawić z pieskiem. Zastanawiałam się skąd mieli tyle pieniędzy. No przecież to gangsterzy. Tak wiem kto to Justin Bieber, ale nie bałam się go. Tylko zdziwiłam się że w parku wtedy go nie poznałam. Dopiero coś mi zaczęło świtać jak tamci zwrócili się do niego Justin. Moje rozmyślania przerwał chłopak, któremu zabrałam psa. Usiadł koło mnie i mi się przyglądał. Nie przejmowałam się nim, tylko z uśmiechem na ustach bawiłam się z psem.
-Zabrałaś mi mojego pieska- powiedział z wyrzutem, ale w jego oczach ujrzałam rozbawienie.
-Ojj tak mi przykro. Jak mogę Ci to wynagrodzić?-Zapytałam udając załamanie.
-Nie wiem Ona i tak woli już Ciebie.-powiedział.
-No przykro mi, ale to się nazywa urok...
-Vicky kolacja.-Krzyknął brunet z kuchni. Kurwa kolacja o godzinie 17: 39? No nic. Trzeba przeżyć. Wstałam z łóżka z Hope na rękach i poszłam do kuchni. Tak dałam jej imię. Usiadłam na krześle ( różowym, bo po mojej prawej siedział Justin, a po lewej wpieprzył mi się ten chłopak z salonu). Kidy Justin podsunął mi talerz z jajecznicą z pieczarkami i szczypiorkiem, mój brzuch zaburczał. Chłopacy spojrzeli się na mnie i się zaśmiali. Spuściłam głowę na dół, żeby zakryć rumieńce i zaczęłam jeść, przy okazji karmiąc Hope, za co dostałam karcące spojrzenie od Justina. Kiedy zjadłam ( a raczej zjadłyśmy) włożyłam tależ do zmywarki.
-Vic. Idź się ubierz i idziemy na zakupy. Ciuchy masz w pokoju.-Powiedział Justin. Zdziwiona poszłam do góry i ujrzałam ciuchy. Nawet fajne. ubrałam się i z szczeniakiem zeszłam na dół, gdzie czekał na mnie Justin. 
-Masz załóż je.-podał mi okulary i czapkę.- Aha i jeszcze jedna sprawa. Idziemy do galerii, żeby kupić Ci ciuchy, farbę do włosów i jeszcze inne rzeczy, które potrzebujesz, ale spróbuj mnie wkopać, to Twoja rodzina na tym ucierpi.-powiedział. Kiedy wspomniał o mojej rodzinie łza poleciała mi po policzku. Starłam ją szybko, żeby nie zauważył i wyszliśmy z Hope i z tym chłopakiem z domu. Nigdzie się bez niej już nie ruszę. A ten chłopak jest po to żeby czekać z nią przed galerią. Przeszliśmy się na pieszo, bo do galerii daleko nie mamy. Kiedy szliśmy Hope nie opuszczała mnie na krok. Gdy byliśmy pod galerią nie chciała zostać z Ian'em.Tak wiem już jak ma na imię.Kiedy w końcu udało mu się ją uśpić weszłam z brązowookim do galerii. Pochodziliśmy z dwie godziny po galerii ( i Jus odebrał chyba z pięć telefonów że Ian nie może uspokoić Hope) i poszliśmy do starbucks'a. To była moja najgorsza decyzja dzisiaj...

ROZDZIAŁ 08:

-Podeszłam do nich i była tam! Może telefon też jest? Sprawdziłam i... Nie ma go. No ale przynajmniej mam żyletkę. Podeszłam do łóżka i usiadłam na nim. Przez chwilę siedziałam na łóżku i patrzyłam się na żyletkę, ale po chwili zrobiłam jedną dosyć głęboką kreskę. Ała. Jeszcze nigdy tak głębokiej nie zrobiłam. Potem druga, trzecia, czwarta i piąta. Złamałam żyletkę i połowę schowałam do stanika. Znaczy do tego co po nim zostało. Przecięłam kawałek materiału i tam ją schowałam. A drugą połowę w materac łóżka. Ledwo przez zawroty głowy doszłam do łóżka. Leżałam tak chwilę, już ledwo kontaktując, kiedy do pokoju znów wszedł ON. Spojrzałam na niego i ostatnie co słyszałam to:

-Kurwa idiotko co Ty zrobiłaś- I zasnęłam.

~Perspektywa Justina~

Wszedłem do niej, żeby jej nieco wytłumaczyć, ale to co tam zastałem... Zamarłem. Kurwa Ona nie może umrzeć. Nie po to ją śledziliśmy ponad dwa miesiące.

-Max chodź tu szybko!-krzyknąłem w jego stronę. On jako jedyny zna się na tym. Przybiegł do mnie, ale kiedy ją taką zobaczył odbiegł. Wrócił po chwili ze swoją apteczką. Ona była ogromna. Podbiegł do Vicky i zaczął oparzyć jej rany. Po dziesięciu czy piętnastu minutach miała już zaszyte rany i zabandażowane. Wkurwiłem się nie na żarty.

-Za ile się obudzi?

-Tego nie jestem pewien, ale wiem że straciła dosyć sporo krwi. 

-Ale czym ona się pocięła?

-Żyletką.

-Ale skąd ją miała?

-Nie wiem stary. Nie wiem..-powiedział i odszedł. Wszedłem do pokoju i zacząłem go przeszukiwać, ale nic nie znalazłem. Skąd ona to kurwa miała? Może gdyby nie to że chodziliśmy tutaj i rozmazaliśmy krew, to bym coś znalazł, ale tu nic nie widzę. Wziąłem się za sprzątanie. Sprzątałem najpierw jej ciuchy, ale przy podnoszeniu stanika się zraniłem. Rozerwałem go i znalazłem, ale tylko połówkę żyletki. No to teraz już wiem skąd ją miała, ale tylko pół? Nie wiem może po prostu jej się rozwaliła i druga połówka wyleciała przy porwaniu. No nie ważne, najważniejsze że znalazłem ją. Umyłem podłogę i wyszedłem z pokoju.

~Perspektywa Vicky~

-Tato no proszę, tylko na chwilę?

-Ale po co?

-No bo ostatnio widziałam na wystawie taką fajną sukienkę. No chodź do tej galerii. Proszę, proszę, proszę.

-Jesteś głupią idiotką.

-Ale za to mnie kochasz. Tato uważaj-Krzyknęłam przerażona, kiedy zobaczyłam ciężarówkę jadącą prosto na nas. Tata skręcił tak że wjechała w niego....

Obudziłam się zalana potem i ze łzami w oczach. Spojrzałam na siebie i byłam przebrana. Na sobie miałam za duże dresy i też za dużą koszulkę.. Kurwa on mnie przebrał...

~Perspektywa Justina~

Tydzień później..

Wstałem z sofy i poszedłem na górę. Od tygodnia chodzę tam codziennie, żeby zobaczyć czy się obudziła. Muszę jej dać nauczkę że nie ze mną te numery. Kiedy wszedłem do pokoju siedziała na łóżku i patrzyła się na bandaż na swojej ręce.

-O widzę że księżniczka się obudziła...

****************************************************************************************

KOMENTUJESZ - MOTYWUJESZ.

ROZDZIAŁ 07:

Obudziłam się z wielkim bólem głowy. Wstałam z łóżka i rozejrzałam się po pokoju. To na pewno nie był mój pokój. Kurwa gdzie ja jestem?
Powoli zaczęłam sobie przypominać.
Ucieczka..
Uderzenie..
Ból głowy..
Ciemność..
Zostałam porwana.. Tylko dlaczego? Na pewno nie dla pieniędzy, bo wszyscy myślą, że ich nie mam. Kurwa.. Nie wiem co mam myśleć. Dla zemsty? Ale ja nic nie zrobiłam. Może chcą mnie sprzedać.. Nie wiem... Nie wiem nic. Wstałam z łóżka i podeszłam do okna, które było w pokoju. Na Londyn to jest za słonecznie..
Zaraz. Ja poznaję tą okolicę. Jestem w NY, ale co ja tu robię. O ile dobrze pamiętam, to porwana zostałam w Londynie, a jestem 3 ulice od mojego mieszkania. Spojrzałam na dół i zobaczyłam że jestem na drugim piętrze, więc nie wyskoczę, no chyba że będę chciała się zabić. Rozejrzałam się jeszcze raz i zoriętowałam się że jestem w domu, w którym nikt nie mieszkał od 5 lat. Jak to możliwe... Chociaż Monic jakiś tydzień temu weszła do domu podjarana, że jacyś przystojniacy się tu wprowadzają. Tylko co oni chcą ode mnie?
I jak ja do cholery się znalazłam w NY? Stałam i  usłyszałam jak ktoś kaszlnął. Odwróciłam się i zobaczyłam tego Jake'a czy jak mu tam.
-Kim jesteś? Czego chcesz ode mnie? I czemu kurwa jestem w NY?!-Wykrzyczałam mu w twarz i w zamian za to dostałam z liścia w twarz.
-Słuchaj suko. Na mnie się nie krzyczy. Zapamiętaj to sobie.
-Frajer.
-Co Ty powiedziałaś?-Zbliżył się do mnie.
-Nie dość że głupi to jeszcze głuchy. No nie wierzę na kogo ja trafiłam.-Zaśmiałam się sarkastycznie. Podszedł do mnie i rzucił mną o ścianę. Ała.. Dodatkowo oberwałam w twarz. Znowu..
-Powiedz. Co. Powiedziałaś.-powiedział z przerwami po każdym słowie. 
-Powiedziałam że jesteś frajerem. Kurwa jesteś głupi czy głupi?-zapytałam sarkastycznie. Coś czuję że w tym domu sarkazm będzie mi bliski. Rzucił mną o podłogę i zaczął kopać po całym ciele. 
-Kurwa Justin. Mamy jej dać nauczkę a nie zabić. Odejdź od niej.-powiedział jakiś chłopak i odciągnął GO ode mnie. Spojrzałam na nich i zobaczyłam tam czterech chłopaków i jego.. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale je powstrzymałam. Kiedy ci chłopacy wyszli, Justin podszedł do mnie i podniósł ciągnąc za włosy.
Pisnęłam na ten gest bo to naprawdę bolało. Rzucił mnie na łóżko, ale ja wstałam, podeszłam do niego i przywaliłam mu pięścią w twarz. Odrzuciło go to i patrzył na mnie zdziwiony, ale szybko się otrząsnął.i podszedł do mnie. Uderzył mnie w twarz. Odrzuciło mnie i upadłam na łóżko. Podszedł do mnie i usiadł na mnie okrakiem. Próbowałam go zepchnąć, ale On złapał moje ręce i złączył je nad moją głową. Krzyczałam i wierciłam się, ale tylko za to obrywałam. W końcu się poddałam. Wziął jakąś linę i przywiązał nią moje ręce do obramowania łóżka. Zaczął ze mnie zdzierać ciuch a ja tylko patrzyłam co robi i płakałam. Nie miałam siły walczyć. Byłam cała obolała. Przypomniała mi się tamta sytuacja... Od tamtego czasu mój brat uczył mnie samoobrony. Nie, nie zostałam zgwałcona, ale to była próba gwałtu. Wtedy uratował mnie chłopak, który nasłał tamtego żeby mnie zgwałcił. On wtedy wybiegł i myślał że jak mi pomoże to się w nim zakocham. I tak było, ale widziałam go jak płacił tamtemu za to co mi zrobił. Migdy tego nie zapomnę. Ale to co się dzieje teraz jest jeszcze gorsze. Ja naga leżę pod nim, a on ma na sobie tylko bokserki. Patrzyłam na niego z błaganiem w oczach, ale on nic sobie z tego nie robił. Zdjął bokserki, założył gumkę na jego masakrycznie wielkiego członka i wszedł we mnie gwałtownie. Zawyłam z bólu, ale tylko za to oberwałam. Odwróciłam od niego wzrok. Nie mogłam na niego patrzeć.
-Patrz na mnie- czy on mi czyta w myślach? Nie spojrzałam na niego oczywiście. Nie mogłam. Nie potrafiłam.-Kurwa powiedziałem patrz na mnie.
-A ja powiedziałam żebyś przestał.- wydukałam ledwo. uderzył mnie w twarz i po chwili doszedł.wyszedł ze mnie i rozwiązał moje ręce. Rzucił we mnie swoją koszulką i powiedział:
-Ubierz to.
Niestety musiałam ją ubrać. Czułam się taka brudna. Przypomniałam sobie że mam żyletkę w kieszeni już rozwalonych spodni.
Podeszłam do nich i...

ROZDZIAŁ 06:

Kiedy wstałam następnego dnia i zobaczyłam że jest dopiero 07:23, a ja nie mogłam już spać stwierdziłam, że pójdę zrobić śniadanie. Wstałam z łóżka i ubrałam się:

Nie malowałam się, tylko zeszłam na dół. Weszłam do kuchni i postanowiłam na jajecznicę. Zrobiłam im, tak Harry'emu też, bo stwierdziłam że to nie jego wina. On nie wiedział. No więc postawiłam 5 talerzy w jadalni na stole i wyszłam z domu. Musiałam się przewietrzyć, przy okazji się przejdę i pozwiedzam. Gdy tak szłam cały czas czułam na sobie czyiś wzrok. Nie przejęłam się tym zbytnio, tylko usiadłam na ławce i odpaliłam papierosa.

-Sorry masz ognia?-podszedł do mnie chłopak. Na oko miał góra 20 lat. Miał włosy postawione do góry, brązowe oczy, malinowe usta i ostre rysy twarzy. Jednym słowem

CIACHO

Nie odpowiedziałam, tylko wyjęłam zapalniczkę z kieszeni i mu podałam. Wziął ją i podpalił papierosa, po czym oddał mi swoją własność.

-Dzięki, jestem Jason, a ty?

-Vicky.-mruknęłam. Miałam co do niego złe przeczucia. Nie wiedziałam jeszcze że one okażą się prawdziwe.

-Okay.. Jeszcze raz dzięki, ale muszę iść.-powiedział i odszedł.Spaliłam do końca i wstałam z ławki. Pochodziłam jeszcze godzinę po parku i wróciłam do domu. Kiedy byłam już przed posesją sprawdziłam godzinę. CO?! Już 13:49? O kurwa. Trochę się zasiedziałam. Trudno się mówi.. Weszłam do domu:

 i poszłam do salonu:

 Siedzieli w nim wszyscy, razem z Paul'em. Kiedy mnie zobaczyli, podbiegli do mnie i zaczęli przytulać.

-Nie mogę oddychać.-ledwo powiedziałam. Od razu się odsunęli i usiedli na sofie. 

-Gdzie byłaś od rana? Wiesz jak się martwiliśmy?-zapytał Paul.-W ogóle nie było z Tobą kontaktu.

-Byłam w parku. Nie było sensu się martwić. I chciałam Was przeprosić za wczoraj. Byłam zdenerwowana.-powiedziałam cicho i spuściłam wzrok na swoje buty. W tej chwili były bardzo interesujące.

-Nie, to ja chciałem Ciebie przeprosić. Gdyby nie ja nic by się nie zdarzyło.- powiedział smutno Harry.

-Nie, Ty nic nie wiedziałeś. To moja wina. Przepraszam-mruknęłam i poszłam do pokoju:

 Weszłam do łazienki, którą mam w pokoju:

Podeszłam do lustra i spojrzałam na swoje odbicie. Jestem beznadziejna. Wzięłam z szafki jedną żyletkę i wyszłam z łazienki, a następnie z pokoju. Zeszłam na dół i weszłam do kuchni. Nalałam sobie w szklankę soku pomarańczowego i wypiłam go duszkiem. Gorzki... Ale i tak go uwielbiam. Po minucie do kuchni wszedł Niall.

-Jadłaś coś dzisiaj? Rano nie widziałem talerza ani w zlewie, ani w umywalce.-powiedział a ja jedynie kiwnęłam głową na nie.

-Masz- Podsunął mi pod nos talerz z kanapkami.

-Nie chcę-powiedziałam i chciałam wyjść z kuchni, ale drogę zastawił mi Lou.

-Louis przepuść mnie.

-Nie wyjdziesz do puki nie zjesz.

-Ale ja nie chcę.

-No to masz problem.-powiedział i wyszli z kuchni, zamykając ją na klucz. Kurwa!

Siedziałam w kuchni do godziny 19:38. Nudziło mi się a nie ma mowy, żeby mnie wypuścili. Spojrzałam po całym pomieszczeniu:

Okno! No tak. Podeszłam do niego i wyskoczyłam na świeże powietrze. Jeszcze nie wiedziałam że to najgorsze co mogłam zrobić...

-Nie ładnie to tak uciekać z domu.- Usłyszałam nad uchem. Później wszystko działo się tak szybko. Uderzenie...

Ból głowy...

Ciemność...

Właśnie popełniłam największy błąd mojego życia...

ROZDZIAŁ 05:

-Vicky? Wyjaśnisz mi to?- o kurwa Monic.

-O kurwa... Chłopacy szybko, chowajcie się! Krzyknęłam widząc jej "koleżanki", które tak jak Monic były ich wielkimi fankami. Kiedy nie ruszyli się z miejsca powiedziałam- Jeżeli chcecie zostać rozszarpani przez nie-wskazałam za siebie- to tu stójcie, ja idę po walizki.-powiedziałam i poszłam w stronę pokoju. Po chwili wpadli do niego chłopacy i zamknęli drzwi a ja się tylko zaśmiałam.- mówiłam.

-Vicky, zrób coś błagam. za 1,5 godziny mamy samolot.-powiedział Paul.

-No Okay, spróbuję.- powiedziałam i podeszłam do drzwi. otworzyłam je i wyszłam z pokoju.

-Kurwa wypierdalać mi z domu, albo wezwę policję!!-krzyknęłam wniebogłosy- Pustaki-mruknęłam.- Chłopacy niestety nie mogą wyjść.. I tak nie macie na co liczyć! Wszyscy są gejami.. tam jest zbiorowy sex, więc przykro mi nie wejdziecie! A teraz wypierdalać mi z domu kurwa!-Znów krzyknęłam i o dziwo posłuchały i wyszły. To pewnie przez to że wspomniałam że są gejami.. Ups.. Wymskło mi się. Kiedy wszystkie wyszły, ja weszłam do swojego pokoju, gdzie ukrywali się chłopaki.

-Nie ma ich...-mruknęłam.

-Kurwa odbiło ci idiotko? Co Ci do głowy strzeliło że im powiedziałaś że jesteśmy gejami. No kurwa, co za idiotka...-Harry mówił coś jeszcze, a ja wpadłam w atak. W głowie miałam tylko jedno słowo IDIOTKA. Zawsze tak miałam jak ktoś, kogo lubię nazwie mnie idiotką. Atak polega na tym że zaczynam się trząść, płakać, mam mroczki przed oczami i jeżeli ktoś mnie nie zacznie uspakajać to zemdleję. Uspokoić mnie potrafi tylko moja rodzina i Ashley.

Monic jak mnie zobaczyła od razu podbiegła u zaczęła uspakajać. Przytuliła mnie i zaczęła szeptać jakieś słowa do ucha. Kiedy się uspokoiłam chciałam iść do łazienki, ale ona mnie złapała za rękę i powiedziała:

-Nie pójdziesz się ciąć. Nie teraz jak chłopacy są w twoim pokoju. Nie pozwolę na to.-powiedziałam poważnym tonem a ja stanęłam w bezruchu. 

Chłopacy tu są..

Oni widzieli mój atak i słyszeli jak Monic mówi o tym że się tnę. Nie wierzę. Spojrzałam na nich i zobaczyłam ich zszokowane miny. Wyrwałam się siostrze i pobiegłam do łazienki. Wyjęłam żyletkę i zrobiłam parę kresek na brzuchu, po czym szybko zakleiłam je plastrem, żeby nie pobrudzić ubrań i wyszłam z łazienki.

-Sweter do góry-powiedziała siostra jak wyszłam.

-jakbym się pocięła to bym miała zakrwawione ciuchy, a jak widać nie mam.-powiedziałam oschle. Miałam jej za złe to że powiedziała przy nich że się tnę. O tym wiedziała tylko ona i Ash. Oni nie mieli prawa się dowiedzieć. 

-Idziemy?-zapytałam ponuro Paula i podeszłam do walizki. chciałam ją wziąć, ale wyprzedził mnie Zayn.

-Oddaj, nie chcę waszej pomocy-powiedziałam z naciskiem na waszej i zabrałam mu walizkę. Podeszłam do drugiej, ale za nim ją wzięłam założyłam plecak, w którym miałam wszystkie potrzebne rzeczy i wyszłam z domu. 

Siedziałam w samochodzie i rozplątywałam słuchawki, czekając na chłopaków. Kiedy udało mi się je rozplątać zobaczyłam ich wychodzących ze sklepu koło mojego bloku. Podłączyłam szybko słuchawki do telefonu i puściłam muzykę na full'a. Nabazgrałam na kartce coś w stylu " Nie chcę waszych pieniędzy" i położyłam z kopertą na siedzenie kierowcy. W vanie siedziałam na samym końcu słuchając właśnie mojej ulubionej piosenki- Ariana Grande- Grenade. Kocham tą piosenkę. Wzbudza we mnie wiele emocji. Kiedy wsiedli do samochodu, przypominało mi się Ze mam kartę z pieniędzmi w plecaku, więc szybko wybiegłam z samochodu i podbiegłam do domofonu. Wcisnęłam odpowiedni numer i powiedziałam Monic żeby zeszła na chwile na dół. Kiedy dałam jej kartę, poszłam i wsiadłam do vana. Niestety moje miejsce zajął Zayn, więc musiałam usiąść koło niego. Nuciłam sobie piosenkę:

" Easy come, easy go, that's just how you live oh.

Take, take, take it all but your never give.

Should've know you was trouble from the first kiss.

Had your eyes wide open, why were they open?

give youall i had you, tossted in the trash, tossted in the trash, you did.

To give me all your love is all i ever asked, 'cause what you don't understand is..."-przerwał mi Zayn stukający mnie w ramię.

-Czego?-warknęłam nie patrząc na niego.

-Pogadaj z nami, proszę..

-Nie mam ochoty. Monic wam się nie pochwaliła, że zawsze po tych atakach mam zjebany humor? Co jeszcze wam o mnie nagadała oprócz tego że się tnę. No słucham kurwa co masz mi do powiedzenia.- nie odzywał się, tylko patrzył na mnie zszokowanym wzrokiem tak jak cała reszta.-tak myślałam.-powiedziałam i włożyłam słuchawkę z powrotem do ucha. Wiem że jutro ich wszystkich przeproszę, (wszystkich oprócz Harry'ego, bo to przez niego.), ale teraz na nich nie mogę patrzeć.
Całą drogę i lot słuchałam muzyki. Na lotnisku byłam otoczona chłopakami i ochroniarzami, bo inaczej ich fanki by mi oczy wydrapały...