ROZDZIAŁ 18

Obudziłam się w pokoju tym co zawsze. Rozejrzałam się po pokoju, ale nic ani nikogo nie zobaczyłam. Wstałam z łóżka i zakręciło mi się w głowie. Przytrzymałam się ramy łóżka i kiedy przestało kręcić mi się w głowie podeszłam do drzwi. Otwarłam je i wyszłam z pokoju. Z ledwością, przez mroczki w oczach, zeszłam po schodach i skierowałam się w stronę kuchni, gdzie wszyscy już siedzieli. Kiedy Monic mnie zobaczyła podbiegła i pomogła dojść do wysepki.

- Vic powiesz mi dlaczego zemdlałaś? - zapytał Jus.

- Ile spalam?- chciałam się dowiedzieć ile godzin mieli na zamartwianie się o mnie.

- Dwa dni. A teraz Ty mi odpowiedz.- powiedział. Co? Dwa dni? A ja myślałam, że będę spała jakieś dwie, trzy godziny, ale nie dwa dni na miłość Boską! Ale w sumie w ostatnim czasie się dużo działo, więc...

- Odpowiesz czy nie?- moje przemyślenia przerwał Justin.

- No bo ten.. Jak Ci to powiedzieć?

- Po prostu mów!- warknął wkurwiony, ale czemu. 

- No bo ja przez tydzień nic nie jadłam- powiedziała szybko. Wszyscy na mnie spojrzeli a ja tylko się lekko uśmiechnęłam. Ian od razu zaczął mi robić tosty.

- Czy Ty jesteś normalna? Przecież mogłaś tego nie przeżyć!- zaczął krzyczeć Justin. Wtedy mi o to chodziło. Żeby zasnąć i się nie obudzić, ale jak wrócili, chciałam zacząć jeść, lecz nie potrafiłam. Nie mogłam nic przełknąć. Jak już stwierdziłam, że się przełamię to zemdlałam. I to na dwa dni! Nie mogę uwierzyć że tak długo się martwili, bo nie wiedzieli o co chodzi. Kiedy usłyszałam słowa Justin'a, zabolało. Nie wiem czemu,ale zabolało. Łzy zebrały mi się w oczach i spojrzałam na wszystkich po kolei, po czym wybiegłam z kuchni i wbiegłam do łazienki, gdzie drzwi były już wstawione. Zamknęłam je na klucz, oparłam się o nie i zjechałam na podłogę. Nawet nie wiem kiedy się stałam taką beksą. Miałam to sobie za złe. Zawsze myślałam, że jestem silna. Kiedyś nawet oglądałam film, gdzie główna bohaterka próbowała popełnić samobójstwo, bo była gwałcona, bita, wysuwana i poniżana, ale i tak na koniec się zakochała w swoim porywaczu. Przez cały film się śmiałam. Stwierdziłam, że jak to ja bym była na jej miejscu to bym była silniejsza. Nawet pamiętam słowa mojej mamy:

" Nie śmiej się z takich rzeczy, bo skąd wiesz, że Tobie się nie przytrafi coś takiego? Los lubi płatać figle"

Wtedy ją wyśmiałam a teraz się okazuje, że jestem jeszcze słabsza niż ta laska. Nie chcę być taka. Taka słaba ja mnie przeraża. Muszę być silniejsza. Ja będę silniejsza. Moje rozmyślania przerwało pukanie do drzwi. Nie chciałam nikomu otwierać ani się z nikim kłócić, więc podeszłam do wanny i puściłam wodę. W sumie skoro już jestem w łazience i nie mam co robić to się wykąpię. Powlewałam olejków relaksacyjnych i wyjrzałam za drzwi. Nikogo nie było. Pobiegłam szybko do pokoju i wzięłam bieliznę i ciuchy i pobiegłam do łazienki. Weszłam naga do wanny i leżałam w niej godzinę. Wyszłam, bo woda się zaczęła robić zimna. Ubrałam się i wyszłam z łazienki. Poszłam do kuchni i z lodówki wzięłam jogurt a z szafki chipsy, żelki i jakieś ciastka. Podeszłam jeszcze do zamrażalki i wzięłam z niej lody ciasteczkowe. Z tym wszystkim poszlak do góry. Weszłam do pokoju i wszystko wylądowało na ziemi. Siedzieli tam wszyscy. Wystraszyłam się. Spojrzałam w dół i zobaczyłam że wszystko było całe, oprócz lodów, na które miałam największą ochotę. Jęknęłam przeciągle i zaczęłam zbierać to co się uratowało. Sprzątnęłam też te lody ( brudząc się przy tym ) i poszłam do kuchni. Wyrzuciłam to wszystko i wzięłam drugie pudełko lodów. Poszłam na górę do pokoju, gdzie był już tylko Jus. Usiadłam na łóżko, ale po chwili wstałam. Podeszłam do szafki i wyjęłam z niej papierosy. Jus już stał przy otwartym oknie i pieprzył coś o tym żebym mu wybaczyła. A mnie ciało się na język tylko jedno pytanie.

- Dlaczego ja? Dlaczego mnie uprowadziłeś?- kiedy to usłyszał wyszedł wkurwiony z pokoju.

Jeszcze nie wiedziałam, że to pytanie było najgorszym, co mogłam zrobić...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wracam! 

Czytasz to proszę Cię skomentuj.

To motywuje!!😘😍

INFORMACJA

Chciałam powiedzieć że nie wiem kiedy będą się pojawiać nowe posty. Popsułam laptopa i muszę czekać aż przyjdzie z naprawy. 

Przepraszam bardzo. 

Ci co to czytają, bardzo pozdrawiam i kocham! :-* 

ROZDZIAŁ 17:

Muzyka

"Spójrz w moje oczy, są pełne strachu.

Powiedz mi, czy czujesz to samo?"

Rano wstałam w złym humorze. Ale co ja chcę jak zostałam porwana, zgwałcona, bita... Taa i po tym mam mieć zajebisty humor. Wstałam z łóżka i podeszłam do szafy. Wybrałam ten kąplet i się ubrałam . O kurwa Hope! Dawno jej nie widziałam. A jak coś się jej stało? Nie wybaczę sobie. Przywiązałam się strasznie do tego psa. Zbiegłam szybko na dół i zaczęłam jej wszędzie szukać. Przeczesałam cały salon i pobiegłam do kuchni. Siedziała u Monic na kolanach a ta ją karmiła, ale jak Hope zobaczyła mnie zaczęła piszczeć, bo chciała zejść z nóg Monic. Ta ją położyła na podłodze i piesek od razu podbiegł do mnie. Wzięłam ją na ręce a Ona zaczęła mnie lizać po twarzy. Podeszłam do lodówki i wyjęłam z niej sok bananowy. Nalałam Go sobie do szklanki i wypiłam duszkiem. W pomieszczeniu panowała napięta atmosfera i zgaduję że ze względu na mnie. Nie patrząc na nikogo poszłam do pokoju. Przeczesałam wszystkie szafki i szuflady, aż w końcu znalazłam. Papierosy to jedyne czego teraz potrzebowałam. Odpaliłam jednego i podeszłam do okna.

Chciałam je otworzyć, ale w całym domu zaczął piszczeć alarm. No tak zapomniałam. Po chwili do pokoju wbiegł Jus, ale gdy zobaczył mnie wystraszoną, z papierosem w ręku, tylko się zaśmiał. Podszedł i mnie przytulił. Zaraz otworzył okno i mnie puścił. Poczęstowałam go jednym, którego wziął z chęcią i odpalił.

Kiedy spaliłam wywaliłam peta i usiadłam na łóżku. Jus uczynił to samo. Usiadł i mnie przytulił. Wtuliłam się w niego i czułam się strasznie dziwnie. Nie wiem jak to opisać, ale nie mogłam się od niego oderwać. Położyliśmy się i On zawisł nade mną. Patrzeliśmy sobie w oczy, kiedy On zaczął się zbliżać. Po chwili dotknęliśmy swoich ust. Zaczęliśmy się całować. To nie był agresywny pocałunek, tylko czuły. Zajebisty.

Kiedy się od siebie oderwaliśmy na moje policzki wpełzł rumieniec.

-Pięknie Ci z rumieńcami-powiedział a ja jeszcze bardziej się zarumieniłam. Zakryłam twarz rękami a on się zaśmiał. 

-Vic. Powiedz coś. Błagam.-powiedział. Spojrzałam na niego i próbowałam się przełamać. w Końcu mi się udało.

-To był jeden z najlepszych pocałunków w moim życiu.-powiedziałam i zakryłam twarz. Justin zaśmiał się melodyjnie. Uderzyłam Go w głowę i spiorunowałam spojrzeniem. -Nie śmiej się ze mnie- mruknęłam. Złapał się za głowę i udawał że płacze.

-To.. To bolało. Dzie..wczyno Ty uczuć nie ma...sz?- zapytał a ja wybuchłam śmiechem. Uśmiechnął się i po chwili do pokoju wszyscy wbiegli. Ja nie mogłam opanować śmiechu. Patrzeli się na mnie jak na wariatkę, która dopiero co uciekła z psychiatryka. Justin pobiegł w ich stronę, cały czas udając płacz i krzyknął:

-O..Ona s..się nad..e m..mną z..znę...ca-zaczął się jąkać a ja wybuchłam jeszcze większym śmiechem. Tamci poszli w moje ślady i zaraz też się śmiali.

-Cicho!-krzyknął Jus. Wszyscy się uspokoiliśmy a po chwili powiedział- Widzicie dzięki mnie się odezwała i zaśmiała.- Powiedział i teraz to On wybuchł śmiechem.

-Zabiję Cię Bieber-krzyknęłam i zerwałam się z łóżka i pobiegłam w jego stronę. Ten zaczął uciekać a ja Go goniłam. Lataliśmy tak po całym domu śmiejąc się a reszta się nam przyglądała. W końcu się zatrzymał a ja wpadłam w niego. Przewiesił mnie przez ramię i poszedł w stronę sofy. Biłam go i wyzywałam żeby mnie puścił. Zrobił to dopiero na sofie, gdzie zaczął mnie łaskotać. Wybuchłam śmiechem i Błagałam Go żeby przestał.

-A co ja z tego będę miał?

-No nie wiem..-udawałam że się zamyśliłam -nic- powiedziałam a ten znowu mnie zaczął łaskotać.

-D..dobra c..o ch..cesz?- zapytałam a on wskazał na swój policzek. Podniosłam się na łokciach i chciałam Go pocałować w polik, ale ten w ostatnim momencie odwrócił twarz i pocałowałam Go w usta.Oderwałam się od Niego po chwili i wstałam. Szłam do kuchni kiedy zakręciło mi się w głowie. No tak przecież od pięciu dni nic nie jadłam. Miałam mroczki przed oczami. Ostatnie co usłyszałam to:

-Hej Vic wszystko Okay?

Zemdlałam.. Czemu to wszystko się mi przytrafia?..

ROZDZIAŁ 16:

Muzyka

" To, że się milczy, nie znaczy, że się nie cierpi..."


Zrobił coś czego się po Nim nigdy nie spodziewałam. Przytulił mnie. Zszokowana chwile siedziałam w bezruchu, ale zaraz odwzajemniłam uścisk. Siedzieliśmy tak z dziesięć minut, aż w końcu się ode mnie oderwał.

-Już dobrze. Chodź do domu. I uwierz mi że oni już długo nie pożyją.-powiedział a ja tylko pokiwałam głową. Nie chciałam żeby Ich zabijał. W końcu to tylko ludzie.  

 " Oni Cię zgwałcili idiotko"- mówiła moja podświadomość. Każdy popełnia jakieś błędy. Przecież mogłabym iść na policję i by ich zamknęli.

" Pamiętaj, że zostałaś porwana"- Znów podświadomość. Tym razem miała rację, nie mogę iść bo jestem porwana. Ruszyliśmy w stronę domu. Kiedy byliśmy pod drzwiami, bałam się wejść. Nie dlatego że Ich zobaczę, tylko dlatego, że będę świadkiem zabójstwa. A raczej dwóch zabójstw.

-No chodź. Oni Ci już nic nie zrobią.-powiedział Jus i pociągnął mnie w stronę domu. Weszliśmy i poszliśmy do salonu. Na Ich widok łzy zebrały mi się w oczach. Jus od razu podszedł do Ian'a i powiedział Mu coś na ucho. Podeszli do Maxa i Alexa i dali Im w twarz. Po chwili zaczęli się bić. Dziewczyny spojrzały na mnie pytająco, ale ja tylko pobiegłam do góry. Wbiegłam do pokoju a zaraz za mną wbiegły dziewczyny z Monic.

-Co się stało? Czemu oni tam na dole się zabijają? Czemu płaczesz?-zasypywały mnie pytaniami a ja siedziałam z Głową w kolanach i płakałam. No bo co miałam im powiedzieć?
"Hej dziewczyny. Biją się bo Max i Alex mnie zgwałcili kilkukrotnie, ale to nie ważne idźcie ich rozdzielić i wypijcie sobie herbatkę"? 
Tak to by zjebanie brzmiało, więc wolałam się nie odzywać. 
-Vic, powiedz coś. Tak długo Cię nie widziałam, a Ty teraz się ani słowem nie odzywasz. Błagam.-powiedział Monic. Wyjęłam telefon z kieszeni i napisałam:
" Nie potrafię" i pokazałam jej. Nie potrafiłam. Po tym jak mówili, że takiego obrzydliwego głosu w życiu nie słyszeli, nie mogłam. Po prostu nie. Spojrzała na telefon a potem na mnie i mnie przytuliła. Po chwili do pokoju weszli chłopacy. Byli cali we krwi. Wstałam z podłogi i poszłam do łazienki. Wyminęłam wyważone drzwi i podeszłam do szafki. Wyjęłam z niej apteczkę i wróciłam do pokoju. Pociągnęłam chłopaków i Monic na łóżko. Monic od razu zrozumiała że ma go opatrzyć. Czasem rozumiemy się bez słowa. Jak im czyściłyśmy rany cały czas jęczeli z bólu a dziewczyny się z nich śmiały. Kiedy skończyłyśmy, Monic podeszła do mnie i popchnęła na łóżko. Nie wiedziałam o co jej chodzi, dopóki nie podwinęła moich rękawów.
-Dziewczyno pojebało Cię?!-krzyknęła kiedy zobaczyła całe ręce. Nagle w pokoju wszystko ucichło. Wszyscy spojrzeli na nas. Dziewczyny patrzyły na moje ręce z przerażeniem. Amy podeszła do mnie i mocno przytuliła. Wtuliłam się w nią i rozpłakałam się. Znowu. Kiedy Monic skończyła, wstała i odłożyła apteczkę. Wstałam i zeszłam na dół do kuchni. Wzięłam z lodówki wodę i poszłam na górę. Weszłam do innej łazienki i się wykąpałam. Weszłam do pokoju i położyłam się na łóżku. Prawie od razu odpłynęłam w krainę Morfeusza...

Myślałam że najgorsze mam za sobą, ale to był dopiero początek koszmaru. Mojego osobistego koszmaru...

ROZDZIAŁ 15:

~3 DNI PÓŹNIEJ~

Przez te trzy dni siedziałam w pokoju. Oni co dzień do mnie przychodzą i.. Gwałcą mnie...  W ogóle nie wychodziłam z pokoju no chyba że po wodę. Nie odzywam się w ogóle i mam wstręt do jedzenia. Tak odkąd wyjechali nie ruszyłam nic do jedzenia. Nic, nawet głupiej żelki. Leżałam na łóżku, kiedy ktoś wszedł do pokoju. Spojrzałam w tamtą stronę i ujrzałam Alexa. 

-Kochanie ubierz się i chodź na dół. Mamy gościa, który bardzo chcę się z Tobą zobaczyć.-powiedział i wyszedł. Podeszłam do szafy i wyjęłam z niej ubrania. ubrałam się w nie i wyszłam z pokoju. Zeszłam na dół, ale w salonie nikogo nie było. Poszłam do kuchni po drodze biorąc Hope. Kiedy weszłam dostałam szoku. Siedzieli w niej chłopacy i Monic. Stałam w wejściu sparaliżowana, kiedy zobaczył mnie Max.

-No chodź tu kochanie-powiedział a ona odwróciła się w moją stronę. Na początku mnie nie poznała, bo włosy miałam teraz fioletowo-różowe i miałam spuszczoną głowę. Ale kiedy tylko podniosłam głowę zobaczyłam u niej w oczach szok. Podbiegła do mnie i się we mnie wtuliła. Nie odwzajemniłam uścisku. Nie dałam rady. Tylko co stałam i płakałam.

-Jezu Vic. Co się stało?-nie odpowiedziałam, tylko podeszłam do lodówki. Kiedy sięgałam Kiełbasę z góry dla Hope, podwinął mi się rękaw koszuli. Monic od razu zobaczyła te cięcia. Szybko opuściłam rękaw, ale i tak zapytała podchodząc do mnie i łapiąc za rękę.

-Co to jest?-podwinęła moje rękawy. - Kurwa Vic. Co Ty zrobiłaś?- Nie odpowiedziałam tylko ją wyminęłam. Podeszłam do Hope i dałam jej kiełbasę, którą zjadła ze smakiem. Chciałam wyjść z kuchni, ale zatrzymał mnie głos.

-Zjedz coś-powiedział Max stanowczo. Zignorowałam Go i odeszłam. - zjedz coś, albo stanie się Jej krzywda- zamarłam. Spojrzałam na Niego i zauważyłam Go za Monic z nożem w ręce. Podeszłam do szafki, skąd wyjęłam płatki czekoladowe i zalałam je mlekiem. Zjadłam i odeszłam od wysepki nawet nie odkładając miski do zmywarki. Poszłam do góry i weszłam do łazienki, gdzie zwymiotowałam to, co zjadłam. Poszłam do pokoju i wzięłam ostatniego papierosa. Odpaliłam go i usiadłam na łóżku. Wzięłam telefon, który zostawił mi Jus. Zobaczyłam tam jedną wiadomość od Mii.

Od: Mia :* 

"Hej kochanie. Wszystko dobrze? Nie odzywasz się. ;("

Do: Mia :*

"Tak jest dobrze. A u ciebie dobrze?"

Od: Mia :*

" Tak mam niespodziankę."

Spojrzałam na tą wiadomość zapłakana. Nie wiem jak Ona wytrzyma to że się nie odzywam..

Do: Mia :*

"Tak? A jaką?"

Od Mia :*

" Zobaczysz."

Napisała. Nie zdarzyłam wystukać odpowiedzi, bo dziewczyny wleciały do pokoju. Wszystkie podbiegły do mnie i przytuliły. Siedziałam na łóżku zapłakana i zszokowana. Po chwili je objęłam. Siedziałyśmy tak chwilę, aż w końcu się ode mnie odkleiły.

-Ej niunia nie płacz- powiedziała Luc i otarła łzy z moich policzków. Muszę się stąd wydostać. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Chciałabym się odezwać, ale nie potrafię. Weszłam do pomieszczenia i zakluczyłam drzwi, po czym się o nie oparłam. Siedziałam tak z trzy, może cztery minuty, kiedy do drzwi zaczął dobijać się Jus.

-Vic otwórz drzwi- Powiedział spokojnie. Nie odpowiedziałam ani nie otworzyłam.- Vic, bo je wyważę.-powiedział. Przesunęłam się koło drzwi i tam siedziałam. Usłyszałam huk i drzwi leżały koło mnie. Spojrzałam wystraszona i zapłakana na Justina.

-Hej co się stało?- Zapytał łagodnie i przysunął się do mnie. Nie odpowiedziałam tylko odsunęłam się od niego.- Hej Vic. Oni Ci coś zrobili?- Nie odpowiedziałam, ale widziałam w jego oczach furię. Wybiegł z łazienki i pobiegł na dół. Pobiegłam na dół, ale stałam tak żeby mnie nie widzieli. 

-Ty chuju co Jej kurwa zrobiłeś? Ona jest kurwa moja.-Zaczął krzyczeć.

- Nic jej nie zrobiłem. Boi się bo próbowała kilkakrotnie uciec.-Powiedział Max a ja zamarłam. Przecież Oni zrobią coś mojej rodzinie. Wbiegłam do pokoju i złapałam za telefon.

Do: Jus

" Oni mnie zgwałcili kilka razy."

Wysłałam a On wleciał do pokoju. Dopiero teraz dostał tą wiadomość, ale nie przejął się nią zbytnio. Podszedł do mnie wkurwiony, ale ja się odsuwałam, aż nie trafiłam na ścianę. Podszedł do mnie i uderzył mnie w twarz.

-Kurwa mówiłem coś na temat uciekania.-powiedział i znów mnie uderzył. Odblokowałam mój telefon i pokazałam Mu wiadomość, którą do Niego wysłałam. Spojrzał na nią a ja pod jego nieuwagę uciekłam. Zbiegłam na dół i zobaczyłam wszystkich w salonie, ale także otwarte drzwi. Wybiegłam przez nie i pobiegłam do parku. Usiadłam na pierwszej lepszej ławce i płakałam. Po chwili ktoś się do mnie dosiadł. To Justin.

-Na prawdę?- zapytał a ja pokiwałam głową i pokazałam mu moje ręce. Zrobił coś, czego po Nim się nigdy nie spodziewałam...