ROZDZIAŁ 22:

Dziewczyna następnego dnia obudziła się o godzinie 6:15. To jej wystarczy, żeby się uszykować. Wstała z łóżka i podeszła do szafy. Wybrała z niej ciuch i poszła do łazienki. Wzięła piętnastominutowy zimny prysznic i wyszła z kabiny. Wytarła ciało ręcznikiem i wsmarowała krem różamy, przez co w łazience było czuć róże. Wysuszyła włosy, co zajęło jej piętnaście minut. Ubrałam bieliznę i ciuchy i wyszła z łazienki. Spojrzała na godzinę i zobaczyła że ma jeszcze 57 minut do dzwonka. Wyszła na balkon i z kieszeni wyjęła papierosy. Zobaczyła w paczce ostatniego i się załamała. Gdzie teraz kupi niby fajki? No chyba, że Monic jej kupi. Kiedy o tym pomyślała na balkon akurat wyszła dziewczyna. Vic na nią spojrzała i pokazała pustą paczkę. Siostra od razu zrozumiała o co chodzi i powiedziała

- Jak będziemy jechać to Ci kupię.- chodziły razem do szkoły i zawsze Lily je podwioziła, gdyż chodziła z Monic do klasy i zawsze rozpoczynały lekcje o tej samej godzinie. Kiedy spaliły Vic poszła do pokoju i spakowała książki do plecaka, po czym wzięła swój telefon i słuchawki z szafki i wyszła z pokoju. Spojrzała na wyświetlacz telefonu i zobaczyła, że jest już 7: 32, a do szkoły zawsze droga zajmuje im dwadzieścia minut. Ubrała buty i wyszła z mieszkania. Zeszła na dół i czekała na Monic. Kiedy dziewczyna wyszła z klatki, pobiegła jeszcze do kiosku, koło bloku, po papierosy. W tym czasie Vic mogła zobaczeć jak jest ubrana. Mimo wszystko na niej to wyglądało super. Vic zauważyła, że przez te cztery miesiące jej siostra się bardzo zmieniła. Już nie była tym pustakiem co kiedyś. Teraz się ubierała i zachowywała normalnie. Nawet chce zmienić kolor włosów, co bardzo się podoba Vic, bo rzygać jej się chce, kiedy widzi ten kolor. Kiedy już do niej wróciła, dała jej papierosy, ale nie chciała wziąć od siostry pieniędzy. Vic pomyślała, że to nie jest jej siostra,tylko jakiś jej klon. Ona nigdy nie odmawiała pieniędzy. Nawet nie zauważyła, że podjechała Lily, dopuki na nią nie trąbnęła. Ta podskoczyła  w miejscu i zaraz wsiadła do auta. W samochodzie odpaliła papierosa i otworzyła okno. Zawsze dziewczyny ją wyzywały, że jak chce palić, to ma zamykać okno, ale Ona nic sobie z tego nie robiła. Rozplątała słuchawki i włożyła je do uszu. Puściła swoją playlistę i słuchała muzyki. Po drodze weszły jeszcze do sklepu, bo dziewczyny chciały kupić słodkie. Ona wzięła tylko wodę i wyszła ze sklepu. Spojrzała na godzinę i zobaczyła, że jest 7:59, a do szkoły mają jeszcze dziesięć minut jazdy. Powinna się przyzwyczaić, że przy nich się spóźni, bo tak jest zawsze, ale teraz nie chciała wchodzić do klasy po dzwoknu. Trudno- pomyślała i czekała na dziewczyny. Wyszły ze sklepu z dwoma torbami słodkiego. Spojrzała na nie jakoś dziwnie i pomyślała- one kurwa idą do szkoły, czy imprezę robią? Wsziadła do samochodu, a zaraz za nią dziewczyny.

- Vic? Jadłaś coś dzisiaj?- spytała Lily, patrząc na nią podejrzliwie. Ta tylko wzruszyła ramionami i wpatrywała się w widoki za szybą. Kiedy dojechały do szkoły, wybiegła z samochodu i pobiegła do szkoły. Nie miała zamiaru słuchać, że powinna jeść, bo może jej się coś stać. Niestety dziewczyny ją dogoniły, ale ku zdziwieniu Vic, nic nie mówiły. Odpowadziły ją do klasy. Weszły z nią i Lily powiedziała

- Pani patrzy, kogo pani przyprowadziłam.

- Lily! Wyjdź mi z kla... Vickty?- zmarszczyła brwi, kiedy ją zobaczyła. Wzruszyła ramionami i poszła na koniec klasy. Usiadła w ostatniej ławce i słuchała jak wyszła z klasy jej siostrę i Lily. 

- Dobra! Zaraz wyjdziemy!- warknęła Monic i podeszła do siostry. Dała jej drożdżówkę z budynkiem, niegdyś jej ulubioną i powiedziała:

- Błagam Cię. Zjedz to.- spojrzała na nią i wyszła z klasy, ciągnąc za sobą Lily. Zszokowana dziewczyna patrzyła to na drożdżówkę, to na drzwi. W końcu schowała ją do plecaka i słuchała nauczycielki. Cały czas czuła na sobie spojrzenia wszystkich. Zaczęło ją to irytować, więc spakowała książki do plecaka i wyszła z klasy. Słyszała za sobą wołania nauczycielki, ale zignorowała to i poszła za szkołę. Widziała przez okno patrząc na nią Monic z zdziwieniem i niepewnością w oczach. Zaraz zobaczyła Lily i widziała jak Monic się zgłasza, po czym obie wychodzą z klasy. Poszła za szkole i zobaczyła tam Mika i Davida. Zignorowała ich i odpaliła papierosa. Chłopcy patrzeli na nią zdziwieni i zaczęli podchodzić.

- No, no. Idiotka raczyła wrócić.- powiedział David, a jej na słowo idiotka zebrały się łzy w oczach.

- David. Daj jej spokój. Nie widzisz, że jest zniszczona? Nie musisz jej do końca dołować.- powiedział Mike i złapał go za ramię.

- Nie! Nie dam jej spokoju!- krzyknął i w tym samym momęcie pojawiły się dziewczyny, z chłopakami z ich klasy.

- Wypierdalaj od niej- warknęła Monic i podeszła do siostry. Kiedy zauważyła łzy w oczach siostry, zagotowało się w niej.

- Co Ty jej kurwa zrobiłeś frajerze pierdolony?!- Vic się zdziwiłam na jej słownictwo. Monic mało przeklinała, a tu użyła trzech przekleństw w jednym zdaniu. 

- Nic! Nie moja wina, że Ona jest jakaś jebnięta!- krzyknął, a w oczach Vicky zebrało się jeszcze więcej łez. Znów wspomnienie z Justinem w roli głównej.

~~Retrospekcja~~

~~Perspektywa Vicky ~~

Znowu do mnie idzie. Słyszę kroki na korytarzu i po chwili wchodzi do pokoju. Na sam Jego widok mam łzy w oczach. Podszedł do łóżka i usiadł na nim. Patrzył na mnie zimnym wzrokiem. Znowu jest naćpany, jak zawsze, kiedy do mnie przychodzi.

- Vic, powiedz mi jedno. Czemu jesteś taka jebnięta? Czemu musiałaś mi przypomnieć o tym porwaniu? Gdybyś się nie odezwała to bym Ci nie robił tego, co teraz robię.- powiedział.

- To nie ja jestem jebnięta, tylko Ty- mruknęłam zachrypniętym głosem. Oberwałam za to w twarz, ale nie bolało tak bardzo jak za pierwszym razem. Czy można się przyzwyczaić do bólu? Bo ja się chyba przyzwyczaiłam. Spojrzał na mnie i znów uderzył. Bił mnie, kopał, nic sobie nie robiąc z tego, że płacze i błagam, żeby przestał. Bił mnie i kiedy byłam już u kresu zemdlenia, przestał i wyszedł. Przynajmniej nie zgwałcił mnie dzisiaj.

~~Koniec retrospekcji~~

Vic nie mogła już powstrzymać łez i te swobodnie spływały po jej policzkach.

- Nie wierzę Ci i jebnięty to może jesteś Ty, a nie moja siostra!! Ona przeżyła więcej niż niejedna stara osoba w swoim życiu!

- Nie chce się wtrącać, ale On naprawdę Jej nic nie zrobił. Tylko Ją wyzwał od idiotek,wiedząc jak Ona na to reaguje.- powiedział Mike.

- Vic, to prawda?- zapytała Lily siostrę swojej najlepszej przyjaciółki. Dziewczyna tylko wzruszyłam ramionami i patrzyła w ziemię. Zastanawiała się skąd tu się wzięli chłopacy, skoro dobrze widziała, że z klasy wychodzą tylko dziewczyny.

- Dobra Mike, chodź stąd. Nie będziemy na nich czasu marnować- mruknął David odchodząc.

- Nie- powiedział stanowczo i wszyscy spojrzeli na niego zdziwieni. Nawet Vicky. Mike jeszcze się nie przeciwstawił Davidowi.

- Co?

- Powiedziałem nie. Mam już Ciebie dosyć. Rozkazujesz mi jak bym był Twoim pierdolonym służącym i jeszcze się uczepiłeś Vicky, skoro Ona Ci nic nie zrobiła!! Ja tu zastaję- warknął. Wszyscy patrzeli na niego zdziwieni, ale najbardziej zdziwiony był David.

- Pożałujesz tego.- powiedział i odszedł. Mike podszedł do Vicky i zapytał

- Hej. Wszystko dobrze? Nie płacz przez tego frajera. Nie jest wart łez tak pięknej dziewczyny jak Ty- uśmiechnął się do niej, a Ona patrzyła na niego zdziwiona.

- Vic. Chcesz wrócić do domu?- zapytała Monic podchodząc do niej. Ona tylko pokiwała głową na nie i paliła dalej, resztę już swojego papierosa.

- Dobra. A zjadłaś chociaż tę drożdżówkę.- znowu pokiwała głową, a Monic zaszły oczy łzami. Vic widząc to podeszła do niej i ją przytulia.

- Proszę Cię. Zjedz coś. My się o Ciebie martwimy. Nie chcę, żeby Ci się coś stało.- powiedziała płacząc. Vic tylko pokiwała głową, dokończyła palić i wyjęła z plecaka ciastko. Zaczęła je powoli jeść, ale irytowało ją to, że wszyscy się na nią patrzą. Znów. Wyjęła telefon z kieszeni i napisała wiadomość do Monic

Do: Monic😘

Możecie się tak nie patrzeć. To jest wkurwiające!

Wysłała i Monic ją zaraz odczytała. Powiedziała do Lily i chłopaków, że idą i do Mika, żeby przypilnował jej siostrę. Wszyscy pokiwała głowami. Odeszli. Została sam na sam z Mikiem. Ten się na nią gapił jak na jakiś cud, ale kiedy zobaczył spojrzenie Vic od razu odwrócił wzrok. 

- Wszystko Okay?- zapytał. Dziewczyna tylko wzruszyłam ramionami i schowała połowę ciastka do plecaka, bo już nie miała siły jeść.

- Proszę.. Odezwij się- powiedział zdesperowany.  W nastolatce coś pękło. Czuła, że może mu zaufać, chociaż jeszcze niedawno ją męczył razem z Davidem. Spojrzała na niego i próbowała coś powiedzieć. W końcu jej się udało. Sama była zdziwiona.

- Dlaczego to zrobiłeś?

- C.. Co?- zająknął się zdziwiony.

- Czemu stanąłeś w mojej obronie?- powiedziała zachrypniętym głosem.

- Nie wiem. Od dawna mnie już wkurwiał.

- Aha.- powiedziała i w tym czasie przyszła Monic. Dziewczyna patrzyła zszokowana na siostrę.

- Co Ty jej zrobiłeś?- wydukała.

- A co miałem zrobić?

- No.. Ona nie odezwała się słowem odkąd się znalazła, a wystarczyły dwie minuty z Tobą i Ona mówi..

- To się nazywa urok osobisty.- wypiął dumnie klatę.

- Ta chyba głupota osobistą mruknęła Vic.

- Coś Ty powiedziała?- zapytał i zaczął do niej podchodzić. Ona wiedząc co się szykuje zaczęła uciekać. Ganiali się tak po całym boisku, aż zadzwonił dzwonek...

On wszystko zepsuł...

ROZDZIAŁ 21:

Następnego dnia Vicky wstała w trochę lepszym humorze, niż prze ostatni miesiąc, ale to nie zmienia faktu, że czuje się jak gówno. Kiedy była przez ostatni miesiąc w pokoju, Justin przychodził do niej i mówił, że jest nic nie warta. Że nikt jej nie kocha, matka chciała się jej pozbyć z domu, podczas wypadku, to Ona miała zginąć, a nie jej ojciec. Justin wiedział, że śmierć jego ukochanej córeczki, by Go bardziej bolała. To Ona miała zginąć, a nie jej ojciec i to ją dołowało jeszcze bardziej. Gdyby faktycznie wtedy w Polsce , Ona by zginęła, to Max i Alex by żyli. Rodzina byłaby szczęśliwa i Kyle, bo tak miała na imię dziewczyna, którą męczyła w szkole, miałaby spokój. Vic nie wiedziała że dziewczyna po tych wszystkich wyzwiskach, płakała całe noce, cięła się.. Myśli rozsadzały ją od środka. Nie mogła tego wytrzymać. Podeszła do szafeczki i wyjęła z niej swoją pozytywkę, gdzie miała schowane pełno żyletek. Wzięła jedną i schowała z powrotem rzecz do szafki. Nikt o tym nie wiedział. Podeszła do łóżka i usiadła na nim. Bawiła się żyletką w ręce, aż w końcu zrobiła na żyle jedną głęboką kreskę, później drugą i trzecią. Żyły były na pewno przecięte, więc schowała żyletkę pod łóżko i w tym samym momencie do pokoju wszedł Daniel. Jej młodszy brat. Kiedy zobaczył krew, zaczął wołać swoją mamę. Kobieta przybiegła i kiedy zobaczyła córkę, łzy napłynęły jej do oczu. Podbiegła do córki i swoim szalikiem zawinęła rękę nad ranami, żeby zatamować krwawienie. Krzyczałam, żeby Monic wezwała pogotowie, ale odpowiedziała jej głucha cisza. Monic wyszła odprowadzić na dół Lily. Kiedy była przed drzwiami usłyszała płacz swojej mamy i młodszego brata. Wbiegła szybko do mieszkania i zobaczyła brata przed pokojem, który dzieliła z siostrą. Pobiegła tam szybko i zobaczyła zakrwawiona, ledwo przytomną siostrę i płaczącą mamę. Od razu złapała za telefon i wezwała pogotowie. Miały tyle szczęścia, że mieszkały na prawdę blisko szpitala, więc pogotowie zjawiło się w ich mieszkaniu, kiedy dziewczyna nacisnęła czerwoną słuchawkę. Kobieta po drugiej stronie słysząc o próbie samobójczej, od razu wysłała pogotowie na podany adres i próbowała uspokoić płaczącą nastolatkę. Pogotowie zabrało dziewczynę i jej matkę do szpitala i po drodze robili coś, żeby choć trochę zatamować krew. Kiedy dotarli do szpitala, lekarz od razu wziął ją na salę operacyjną, ponieważ dziewczyna poprzecinała żyły i zaczął zszywać rany. Udało mu się uratować nastolatkę, ale straciła naprawdę dużo krwi. Wyszedł na korytarz, żeby poinformować jej rodzicielkę, że się udało, ale nie mógł jej nigdziez znaleźć. Od pielęgniarki dowiedział się, że kobieta zemdlała i leży na sali. Dowiedział się też że przyszło rodzeństwo pacjentki z próbą samobójczą. Odnalazł trójkę osób i przekazał im wiadomość, że siostra żyje, ale też, że ich matka zemdlała. Dziewczyna poszła odwiedzić matkę, która wyglądała jak wrak człowieka. Kobieta najpierw straciła męża i musiała się uporać z depresją córki, która myślała, że to przez nią, co nie było prawdą. Potem tą córkę straciła na prawie cztery miesiące, a gdy się znalazła, próbowała popełnić samobójstwo. Dla matki to duże przeżycie. 

Justin wkręcał Vicky, że to Ona miała zginąć, ale to nie była prawda. On nie miał pojęcia o tym wypadku. Dowiedział się dopiero później od Alex'a, którego myślał, że zabił. Vicky mu w końcu w to uwierzyła i skończyło się próbą samobójczą, o której Jus nie nie wiedział.

~*~

~~Dwa dni później~~

Vicky się wybudziła ze śpiączki farmakologicznej. Dziewczyna nawet nie rozejrzała się po sali, tylko patrzyła tępo w sufit. Znowu myśli ją rozsadzały od środka, a Ona nie mogła nic z tym zrobić. Tak bardzo chciała zapomnieć, ale tak się nie da. Nie da się od tak wyczyścić pamięci z tych złych wspomnień, a te dobre zostawić, choć tak bardzo chciała. Do sali ktoś wszedł, ale Ona nie zwróciła na to uwagi. Do jej łóżka podeszła jej siostra z mamą, na które nie spojrzała. Jej mamę wypisano w ten sam dzień, bo zemdlała z przemęczenia i kazali iść do domu wypocząć. Kiedy kobiety zobaczyły, że pacjentka ma otwarte oczy od razu zawołały lekarza. Mężczyzna przybiegł i zaczął robić jej badania.

- Jak się czujesz?- zapytał licząc, na odpowiedź, ale jej nie został. Dziewczyna patrzyła tępo w sufit i utonęła w wspomnieniach, kiedy to Justin do niej przychodził i się razem śmiali, gadali... Tak bardzo chciała przez ostatni miesiąc, żeby było jak wtedy, ale tak się nie stało. On był jak bez serca. Przychodził, gwałcił ją, bił, wyzywał, wciskał kity i wychodził, zostawiając ją na podłodze, płaczącą i brudną od krwi.

Dziewczynie do oczu napłynęły łzy. Nie chciała pamiętać. Chciała umrzeć, ale jak widać, to jeszcze nie jest jej czas. Kiedy lekarz wyszedł rodzicielka nastolatki usiadła na krzesełku, koło łóżka i zaczęła płakać. Vic spojrzała na nią i złapała za jej rękę. Kobieta spojrzała na nią z uśmiechem na ustach. Chciała go odwzajemnić, ale nie potrafiła. Patrzyła na kobietę z bólem w oczach, dopóki nie zasnęła.

~~Tydzień później~~

Dzisiaj Vicky wychodzi ze szpitala. Lekarz prowadzący chciał ją wysłać do szpitala psychiatrycznego, ale,jej matka się nie zgodziła. Chciała się na cieszyć w końcu obecnością córki i lekarz to zrozumiał. W końcu nie widziała jej ponad cztery miesiące. Vic, żeby się porozumieć z rodziną pisała sms'y. Bardzo chciała się odezwać, ale coś ją blokowało. Przez ten tydzień miała trzy rozmowy z psychologiem, ale żeby nic nie wyczytała to kiedy kobieta wchodziła do sali ta zamykała oczy i udawała, że śpi. Policja też była, ale nic się nie dowiedzieli. Ona nie ma zamiaru wydać Mii, Lucy, Amy i Ian'a, a gdyby wydała Justina, to automatycznie by coś na nich znaleźli. Kiedy weszła do domu, wysłała mamie sms'a, że chce wrócić do szkoły. Po długich namowach, kobieta się zgodziła. Już jutro miała wrócić, ale jej matka dzisiaj idzie do szkoły załatwić wszystko z jej wychowawczynią. Vic miała jeszcze jedną prośbę, a mianowicie, żeby nikomu z klasy nie mówili, że wraca. Tylko nauczycielom. Kiedy jej rodzicielka wyszła z mieszkania, ta poszła po wodę do kuchni. Kiedy się napiła, wzięła nowy telefon, który kupiła jej mama i słuchawki i położyła się do łóżka. Nie jadła nic od tego czasu co uciekła, a nawet dłużej, ale w szpitalu nafaszerowali ją jakimiś lekami, które miały jej niby pomóc. Tak się nie stało. Słuchała muzyki do wieczora. O godzinie 20:34 poszła wziąć prysznic i spać.. Jutro czeka ją w końcu szkoła i musi się wyspać.

ROZDZIAŁ 20

Zaczął mnie obmacywać. Szarpałam się, krzyczałam, biłam go pięściami gdzie popadnie, ale to nic nie dało. Tylko za to obrywałam. W końcu dałam sobie spokój i leżałam płacząc. Jus zaczął ściągać z nas ubrania. Nie miałam nawet siły, żeby go odepchnąć. Po prostu leżałam i płakałam pod nim. W końcu wszedł we mnie gwałtownie, na co krzyknęłam.

- Zamknij ryj kurwo. Jesteś nic nie znaczącym śmieciem wchodzącym po tym świecie!- warczał mi do ucha bijąc mnie. Błagam niech to się już skończy. 

~~ Miesiąc później ~~

Co byście czuli, gdy codziennie jesteście gwałceni? Wyzywani? Bici? Poniżani? No więc ja tak mam. 

Co czuję? 

Nic. 

Kompletnie nic. 

To tak jakby wyprali ze mnie uczucia.

Nie czuję nic, poza obojętnością.

Dzisiaj jak u mnie był i robił to co przez ostatni miesiąc, dowiedziałam się, że muszą uciekać, bo policja wpadła na trop. Wiedzą gdzie jestem. Dzisiaj ucieknę. To moja szansa. Jutro uciekają z miasta, więc dzisiaj w nocy ucieknę. Jak? Przez okno. Justin myśli, że boję się wyskoczyć i to prawda, ale blisko parapety jest jakaś rura, po której zejdę. Może mi się uda, a może nie. Przekonam się wieczorem. Jest godzina 18: 56. Za cztery minuty przyjdzie Justin i zrobi to co zawsze. 
Nie myliłam się. Trzy  minuty później usłyszałam kroki na schodach. 
Kroki na korytarzu.
Łapanie za klamkę.
Otwieranie drzwi.
Do pokoju weszła Mia. Jak mnie zobaczyła wybuchła płaczem. Podeszła do mnie i przytulia. 
- Vic.. Przepraszam, że nic nie zrobiłam przez ten miesiąc, ale.. On nas tutaj nie wypuszczał. Dzisiaj do Ciebie nie przyjdzie. Nie ma Go. On już wyjechał, a my jedziemy jutro. Proszę spakuj się.... Jeszcze raz Przepraszam kochanie.- powiedziała i wyszła. Odczekałam jeszcze pół godziny i poszłam do łazienki. Puściłam wodę i napełniłam wannę, żeby myśleli, że się kąpie i poszłam do pokoju. Wzięłam z szafy ubrania i włożyłam je na siebie. Do plecaka wrzuciłam trochę ubrań, papierosy i zapalniczkę. Podeszłam do okna i je otworzyłam. Alarm wyłączył Justin jakiś tydzień temu, co teraz mi się przydało. Wyrzuciłam plecak i złapałam się rury. Weszłam po niej, co mi trochę zajęło, bo dawno tego nie robiłam, ale w końcu mi się udało. Odszukałam plecak i biegiem rzuciłam się ku furtce. Na szczęście w niej nie było zainstalowanego alarmu, bo inaczej chyba bym się zabiła. Wybiegłam na ulicę i zaczęłam biec w kierunku mieszkania. Kiedy byłam blisko odetchnęłam z ulgą. Pozostało mi przejść przez ulicę. Nadal biegłam, ale trochę wolniej. Byłam już na pasach, ale nie zauważyłam samochodu. Zaczął na mnie trąbić, ale nie zdarzył zahamować. Uderzył we mnie, ale na szczęście nie tak mocno, żeby mi się coś stało. W tamtym domu się trochę uodporniłam na ból, ale i tak bolał mnie brzuch, plecy i ręka. Na szczęście to tylko stłuczenie. Wstałam z ziemi, na której leżałam i szlam w stronę domu. Już nie daleko.
- Hej! Zatrzymaj się! Nic Ci nie jest?- z samochodu wysiadła jakaś dziewczyna, a zaraz za nią Monic. Kiedy Ją zobaczyłam wybuchłam płaczem. Podbiegła do mnie i przytuliła.
- Vic nic Ci nie jest? Boli Cię coś? - zaczęła mię wypytywać. Pokiwałam tylko głową i wskazałam na blok, w którym mieszkamy. Wspominałam, że się nie odzywam od jakiegoś tygodnia? Nie? To teraz wspominam. Monic od razu zrozumiała o co chodzi i zaczęła mnie prowadzić.
- Lily poczekasz chwilę?- zapytała a ta pokiwała głową zszokowana i wsiadła do samochodu. Zgasiła go, zamknęła i podbiegła do nas.
- Daj ten plecak- powiedziała i wzięła go ode mnie. Poszłyśmy do mieszkania. Kiedy byłyśmy przed naszymi drzwiami wyjęła z torebki klucze i włożyła je do zamka. Przekręciła nimi dwa razy i pchnęła płytę.
- Monic? Zapomniałaś czegoś? Przecież miałaś nocować u Lily.- usłyszałam głos mamy i kroki. Kiedy znalazła się przed nami spuściłam głowę. Kobieta nie poznała mnie, bo przefarbowałam włosy.
- Kto to?- zapytała a ja podniosłam głowę. Kiedy mnie ujrzała łzy wypłynęły z jej oczu. 
- Vic.. Gdzieś Ty była?- zapytała a ja rzuciłam się w jej stronę. Wtuliłam się w kobietę i płakałam. Miałam ochotę jej o wszystkim opowiedzieć, ale nie mogłam wydusić z siebie słowa.
- Lily. Zanocujesz dzisiaj u nas Ty? Bo ja nie dam rady teraz gdzieś wyjść.- zapytała Monic, a ta pokiwała głową.
- Dobra tylko czekaj. Pójdę zaparkować samochód.- powiedziała i wyszła. Poszłam z mamą do salonu i kobieta zrobiła mi herbaty. Wypiłam ją i poszłam się położyć. Ostatnią myślą przed zaśnięciem było:

Wreszcie w domu...

INFO

Nowy rozdział powinien się pojawić jutro. Przepraszam, że nie dodaje tak długo, ale teraz nie mam po prostu czasu.

ROZDZIAŁ 19

Nie wiem czemu się tak wkurwił. Zadałam pytanie, jak każda porwana osoba, więc o co mu chodzi? Nawet nie zamknął okna. Dopaliłam do końca, wyrzuciłam peta i zamknęła okno. Wyszłam z pokoju i zeszłym na dół. Wszędzie go szukałam, ale go nie było.

- Hej wiecie gdzie jest Justin?- zapytałam dziewczyny, które były w salonie. 

- Wyszedł chwilę temu strasznie wkurwiony a co?- powiedziała Mia.

- Nie nic- odpowiedziałam i chciałam wyjść, ale poczuła uścisk na nadgarstku. Za mną stał Ian z kamienną twarzą. Pociągnął mnie do kuchni i postawił przede mną talerz z tostami.

- Vic powiedz mi co z Tobą nie tak?- zapytał a ja spojrzałam na niego ze zmarszczonymi brwiami.

- Musiałaś się mu pytać po co Cię porwał? Wiesz, że On teraz będzie dla Ciebie sto razy gorszy niż na początku?- zapytał a ja wytrzeszczyłam oczy. Ale jak to gorszy? Przecież ja nic nie zrobiłam.

- A.. Ale dlaczego? Co ja mu w ogóle zrobiłam co?! Kurwa powiedz mi, bo ja nie wiem nawet dlaczego tu jestem!- wykryć za lam w jego stronę.

- Okay powiem Ci, ale nie tutaj. Chodź.- powiedział i pociągnął mnie za rękę na górę. Weszliśmy do pokoju i u siedlisku na łóżku. Ja wzięłam z szafki lody i zaczęłam jeść.

- No więc wynajął go chłopak, dziewczyny, której w szkole nie dawałaś spokoju. Ale kiedy powiedział twoje nazwisko w Justine coś pękło. Znał to nazwisko bardzo dobrze. Twój ojciec. Miał u nas dług ą jak go zaczęliśmy straszyć.. Nie chce się wierzyć, ale On zgwałcił i zabił siostrę Jus'a. A potem z tobą miał wypadek, w którym zginął. Justin przysiągł sobie zemstę i znalazł Ciebie. A reszty się domysł.-powiedział i uśmiechnął się współczująco. Nie mogłam uwierzyć w to co mówi. Mój tata? Nie to nie może być prawda. Nie. Nie. Nie. Kurwa nie! On nie potrafił muchy skrzywdzić a co dopiero człowieka. Chociaż to przez niego się mnie bali. Był napakowany, wytatuowany i wyszczekany. Kiedy sobie to wyobraziłam cofali mi się. Pobiegłam do łazienki i zwymiotowałam to, co dzisiaj jadłam. Kiedy skończyłam, umysłami zęby i poszłam do pokoju. Położyłam się na łóżku i myślałam o wszystkim płacząc. Nagle spojrzałam na rękę i przypomniała sobie o żyletce. A może tak od razu się zabić, niż cierpieć? Nie, nie mogę. Obiecałam sobie być silną. Nawet nie wiem kiedy zasnęła.

~*~

Obudziły mnie czyjeś ręce na mojej twarzy. Otworzyła oczy i ujrzała Jus'a. Uśmiechnęłam się, ale kiedy przypomniała sobie to co mówił mi Ian. Uśmiech od razu znikł mi z twarzy a zastąpił go grymas. Widziałam w Jego oczach, że jest naćpany. 

O kurwa! Będzie źle. Bardzo źle.

-------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że taki krótki, ale nie mogę dłuższego napisać, bo wychodzi.

Czytasz=komentujesz